Przi fojerze

Kaj sie podzioły te downe czasy,
Jak my sie bawić jeszcze umieli?
Lata młodości ôjcōw naszych.
Inakszy wtedy było, weselij.

Jak yno prziszła już zaś sobota,
To my w zegrōdce mieli fojera,
Sōmsiady prziszły zaroz z za płota.
Muzyka grała nōm z adaptera,

Abo na cyji starzik przigrowoł,
Jak mu pololi setka gorzoły.
Co kery wypiōł, to lepszy śpiywoł
I baby chłopōm przi tym tyż przoły.

Dziecka patyki z wōsztym trzimały,
Uciechy było przi tym za tela
I tak wieczory całe mijały,
Czynsto do rana aże w niedziela.

Jak już kokoty pioć zaczynały,
To sie impreza kōńczyć musiała,
Bo sie nōm ôczka już zamykały,
A do kościoła trza iść bezmała.

Bez cały tydziyń była robota,
Na wsi jōm było dycko za tela,
Ale jak prziszła yno sobota,
Muzyka grała już z adaptera.

Trza nōm ôdnowić te tradycyje,
Dzieckōm pokozać, jako sie bawić,
Czas powyciōngać ze szrankōw cyje,
Tak niy mogymy tego zostawić.

Jak zaniydbōmy nasza powinność,
Niy przekożymy starych zwyczajōw,
To ône wartko przeca zaginōm.
Bo skōnd ci młodzi uczyć sie majōm?