Przi fojerze

Siedza przi fojerze, a kłōnkōw dociepuja,
Bo powiym Wōm szczyrze, że najlepszy sie czuja,
Jak tak tyn ôgyń gore, kłymby kurzu gnajōm,
Iskry ku niebu lecōm, gymby rozświytlajōm.
Wszyscy już szczyrzōm zymby, co widać z daleka.
Jo tyż mōm przi tymu tako wielko uciecha,
Że ni mocie pojyncio, jak zaś moga pieczki
Gołōm rynkōm wyciōngać z fojery tak dycki.
Pazury popola, a pysk cały ôd sadzy,
Dyć jo to wszysko smola i ni ma mi rady.
Szans zy mnōm ni majōm, tych gorkich pieczek dubać,
Bo tak piyknie wōniajōm, choćby jaki cuda.
Tōż niy trza mi nikedy ani chleba z masłym,
Bele by te fojery z pieczkami niy zgasły.