Pokożcie wszyjskim

Ślōnsku Ty nasz czorny, co nōm wōngel dowosz,
Choć tela ciyrpiynio sztyjc ôd nas doznowosz,
Ziymia Ci przisypoł kożuch hołdōw hruby,
Luft Ci zatruwajōm te huty, a gruby.
Wybocz Ty nōm Ślōnsku nasza niygodziwość.
Dej nōm lepszy siyły, by sie to zmiyniyło,
By my w kōńcu zaczli dbać ô nasze skarby,
Żeby my ôdkryli Twoji piykne farby.
Je przeca na Ślōnsku, w Rudach, pałac stary,
Kaj żyli Cystersi. Je Pszōw, sōm Piekary,
Kaj na kalwaryjskim wzgōrzu Panna Świynto
Nad nani doglōndo i dycko pamiynto.
A tam, kōnsek dalij, na ôpolskij ziymi
Świynto Ana czuwo nad nami grzesznymi.
Sōm na Ślōnsku lasy, piykne krajobrazy,
Sōm rzyki, jeziora…Alech sie rozmarzōł…
A te stare miasta, piykne familoki,
Przi nich te chlywiki, inksze krōliczoki…
To sōm przeca perły, ô kerych trza godać,
Szanować, ôdnowiać, potōmnym zachować,
Żeby nasze wnuki tyż coś z tego miały,
Żeby te uroki Ślōnska tyż poznały.
Trza nōm tyż przekōnać do Ślōnska przibyszy
Ze wschodu, z pōłnoce. Niech kożdy usłyszy
Nasza piykno godka, kultura niech pozno.
Jak im pokożymy, to wtedy tyż możno
Lepszy nas zrozumiōm, ślōnsko specyfika,
Niy bydōm sie sami we blokach zamykać.
Przeca niy ma ważne, kto prziszoł i skōnd,
Bele ōn pokochoł tyn nasz piykny Ślōnsk.
Sōm jeszcze i inksze skarby na tyj ziymi,
Ô kerych niy pisza. Wszyjskich sam wymiynić
Niy dōm przeca rady, bo jo na Was licza,
Że kożdy tyż zacznie przedstawiać ôblicza
Swojij Ôjcowizny, swojich strōn rodzinnych,
Ôd dzisiej na nowo, w farbach lepszych, innych.
Gruby wszyjscy znajōm, ô hołdach słyszeli,
Ale lepszy bydzie, tak myśla, jeżeli
Pokożymy tyn Ślōnsk, te nasze zwyczaje,
Niech wiedzōm, jak Ślōnzok Ôjcowiźnie przaje.
Swoji prziwiōnzani niech kożdy pokoże.
Jak razym ruszymy, wtedy to pōmoże.
Tōż pokożcie wszyjskim, TY Babo, TY Chłopie,
Jak Ślōnzok sam u sia miyszko w tej Europie.