Pobudka

Pochyl sie człowieku nad Ziymie Tej losym,
Co wiater historie jōm bez wieki szarpoł,
Jak szepce do Ciebie słabym, cichym głosym,
Bo ledwa już dycho, bo ledwa już charlo.

Tela sam przeżyła, uciski, upadki,
Dyć miała ôparci dycko w swojich dzieciach.
Gołymi rynkami brōnili tej Matki,
Niy dali ji zginyć bez dłōgi stolecia.

Czy tego niy widziśz, że ôna umiyro?
Niy chcesz jōm ratować? Je Ci wszysko jedno?
Jak jōm uśmiercymy, to wtedy dopiyro
Ôjcowizna-Matka płaczkami pożegnosz.

Czas już je najwyższy, co by sie ôbudzić,
Wziōnś sie do roboty, już ôd zaroz, dzisio.
To przeca zależy ôd nas, wszyskich ludzi,
Jako sam na Ślōnsku bydzie nasza prziszłość.