Po strzewikach

Do Nieba przijechoł nowy transport duszyczek ôd Ślōnzokōw. Świynty Pieter stoji we wrotach a tajluje:

-Do Nieba, do Nieba, do Piekła, do Nieba, do Piekła…

Jak już wszyjskich potajlowoł, to woło go Pōnbōczek, a sie go pyto:

-Pietrze, powiydz mi, jako ty poradzisz tak wartko poznać, kery Ślōnzok je dobry, a kery zły, dyć ani jo tak wartko niy poradza?

-Po strzewikach.

-Jako po strzewikach?

-Nō, tyn kery mo czyste strzewiki, to idzie do Nieba, a tyn, co mo zmazane, to do piekła.

-Ale przeca zmazane strzewiki, to niy ma taki wielki grzych. Mōg byś ich chocioż do czyśćca posłać.

-Pōnbōczku, przeca kożdy porzōndny Ślōnzok kałuże mijo z daleka.