Plymie

Żyło se kedyś jedne plymie,
Spokojnie, cicho, dłōgi lata,
Chowało gowiydź, ôrało ziymie,
I było by do kōńca świata,

Aż zaczōn kopać keryś w ziymi,
Żodyn niy wiedzioł jeszcze po co,
I że sie życi tukej zmiyni,
Kej już ôdkryjōm czorne złoto.

Wielcy sie zaczli ô to bić,
Kożdy chcioł wiyncyj mieć dlo siebie,
A prosty człowiek niy mioł nic,
Robiōł ô wodzie i ô chlebie.

Co chwila sie toczyły wojny,
Tōż kery żywy chytoł brōni,
Aż w kōńcu nastoł czas spokojny,
Plymie pod krzidła wziōn kōmōnizm

Bez lata całe systym tyn
Wachowoł ludzi w dziyń i w nocy,
Sprawiedliwości mocno piynść
Walyła prosto miyndzy ôczy.

Na kożdo władza na tym świecie
Przichodzi kedyś w kōńcu kres,
Żodyn niy bydzie cicho przecież,
Jak niy ma co po szychcie zjeś.

Historjo już dobiygo kōńca,
Po latach ciyrpiyń stoł sie cud,
Nad ziymiōm wyloz prōmiyń słōńca,
Ale wymiyro wolny lud.

Jak kożdo bojka mo swōj morał:
Niywole minōł ciynżki czas,
Już sie niy wrōci, co było wczora.
Jutro – zbuduje kożdy z nas.