Plastuś

/kōnsek/

Ziguś siedzioł przi swojimu kōmputerze a robiōł jakiś ôbliczynia. Ôd dłōgszego czasu szukoł rozwiōnzanio, jako nauczyć Plastusia, że mo słōchać swojigo pana. Plastuś społ słodko w swojij klotce, pojod se swojigo plastyku a teraz społ i śniyła mu sie tako wielko gōra plastyku a ôn w pojstrzodku zajodoł sie smacznie tymi roztomańtymi nylōnbojtlami, flaszkami a inkszymi biksami plastykowymi.

Ziguś ôd najmłodszych lot prowadziōł roztomańte badania naukowe. Plastuś, a właściwie Plastuś-2, bōł już trzecim jego wynalazkym. Było to zwierza coś miyndzy psym, wilkiym, a lisym. Zigusiowi ôd najmłodszych lot marziło sie wychodować taki stworzyni, to bydzie zeżyrało te wszystki śmieci a abfale, co to ludzie całymi tōnami wytworzajōm. Synek mioł dobre serce i niy mōg sie dziwać na te śmieci, co furgajōm wszyndziy, po lasach, polach, te hołdy, co szpecōm tak te ślōnski krajobrazy.

Roz padoł se Ziguś, że musi coś z tym zrobić i ôd tego czasu niy wychodziōł ze swojij ajncle, yno siedzioł przi kōmputerze, kōmbinowoł, ôbliczoł a eksperymyntowoł. Mioł tam tyż tako izba chymiczno, kaj prowadziōł swoji eksperymynta. Ludzie godali, że to je jakiś cudok, ôd lot żodyn niy ôdwiydzoł go, znali go yno z tego, że jeździōł z wōzkym, a zwoziōł do chałupy roztomańte czary. Tak prowda pedzieć, żodyn niy wiedzioł, co ôn tam wozôi. Ziguś tyż niy przepadoł za ludziami. Żōł tak samotnie już jaki trzidziyści lot, jak zostoł sōm w dōma. Ôjciec z matkōm umrzyli, a ôn zostoł na chałupie. Stoła ôna na boku, tōż żodyn niy szterowoł Zigusia w jego eksperymyntach.

Naroz Plastuś sie ôbudziōł i zaczōn wyć. Znaczyło to, że je głodny. Musioł mu zaś pan wciepać pora flaszek plastykowych do żarcio. Tyn zeszrōtowoł jich, choćby tydziyń niy żar. Ziguś dokładnie sprawdziōł, czy zawrzōł dźwiyrka ze klotki, co by tyn diosek mu niy uciyk.

Najwiynkszym marzyniym Zigusia było ôswojić tego Plastusia. Było to niy mynij ważne, niż nauczyć tego stworka jeś te świństwa. Nasz chłop bōł już coroz to starszy i coroz ciynżyj mu przichodziyło jeździć z wōzkym w nocy po ôkolicy a zbiyrani tego plastyku. Trza było tego nazbiyrać dziynnie cały miech, bo Plastuś bōł dycko niynażarty. Jeździōł tak Ziguś, noc w noc, a zwoziōł te plastyki. Keby tak tyn gizd chcioł mie słōchać i mōg bych go wziōnś na lańcuch, co by se sōm te plastyki zbiyroł a żar…

(…)