Pawy a kokoty

Były roz dwa kotyki ôbgrodzōne płotym. W jednym siedziały pawy, a we drugim kokoty. Jedyn roz prziszoł keryś, a rozebroł płot miyndzy kotykami i ôd tego czasu pawy a kokoty siedziały ze sobōm w jednym srogim kotyku. Pawy padały: my sōm piykniejsze a lepsze, tōż ôd dzisiej wszyjscy bydymy pawami. Kokotōm sie to niy zdało, tōż pioły po cichu pod dziubym, a krziwo dziwały sie na pawōw. Dyć pawy zebrały dlo sia cołki futer, a kokoty musiały grabać we ziymi, a szukać chrobokōw, abo glizdōw do żarcio, coby przeżyć. Pawy z czasym zrobiyły sie taki dobre, że godziyły sie, coby te kokoty, co styrczōm se do ôgōnōw piōra ôd pawa, mōgły zbiyrać ziorka, co slatowały pawōm ze korytka. Inksze kokoty niy miały prawa do tego, tōż sie im to niy podobało. Roz trefiyły sie wszyjski kokoty, a ugodały sie, co se narychtujōm swōj kōnsek grzōndki, a zacznōm jōm ôbrobiać, coby se być przed sia ôd pawōw. Dyć potym sie rozeszli, a hned dmuchnōł wiater i zaś pora kokotōm przilepiyły sie piōra ôd pawōw do ôgōnōw.