Paryzol na karasolu

Siod se paryzol na karasolu,
Widzioł, jak inksi sie kryncōm,
Tōż z ciekawości, a możno z żolu,
Chyciōł sie bōł tyż rynkōm.
Dyć ôroz keciok, piyrsze pōmału,
Zaczōn we lufcie furgać.
Paryzol niy wiy, co sie to stało?
-Te kety mogōm sie urwać!
Ze strachu siny, blady, fiołkowy:
-Prask – sie ze szwōngym ôtwiyro.
Dyć sie dziwejcie, bo problym nowy
Teraz sie zaczōn dziepiyro.
Keciok sie zwyrce, jak ôgupiały,
Paryzol cołki we strachu,
Bo choćby balōn je naplōmpany,
Furgo, choćby we drachu.
Zarozki puknie, abo wystrzeli,
Daleko kaj, ku miesiōnczku.
Dyć, ôroz ludzie go tak ujrzeli,
Jak trzimie sie jednōm rōnczkōm,
Wartko skoczyli, zasztopowali,
Karasol zwyrtać sie przestoł.
A chcecie wiedzieć, co było dalij?
Paryzol ôbstoł bezto,
Że mu na sztilu tam kryka dali.
Ôna mu życi uratowała,
Bo na niyj ôstoł wisieć.
Choć karasole mijo bezmała,
To kryka nosi do dzisiej.