Ôsmy marca, abo chłop przi garcach

Wszyjski chłopy znajōm to
I kożdy pamiynto,
Że sie kwiotka kupić zdo,
Jak baba mo świynto.

Przed kwiaciarniōm dłōgo raja,
Bo świynto mo Zosia.
Kupia kwiotka, bo ji przja.
A pōł litra dlo sia.

Ôsmy marca – kożdy babie przaje,
Ôsmy marca – niy robi ji haje,
Ôsmy marca – w dōma je, jak w niebie,
Ôsmy marca – ścisko jōm do siebie.
Tak ôsmego marca, jedyn w roku dziyń,
Baba je we zocy, troski idōm w ciyń.

Prziszoł z szychty nazod chłop
I czyto gazeta,
Ôn by ôbiod wartko zjod,
Bo je głodny przeca.

Loce baba kole blachy,
Wartko sie uwijo,
Chop narzyko, bo je słaby.
A za dłōgo było.

Ôsmy marca – kożdy babie przaje,
Ôsmy marca – niy robi ji haje,
Ôsmy marca – w dōma je, jak w niebie,
Ôsmy marca – ścisko jōm do siebie.
Dziewiōntego marca, minōł jedyn dziyń,
Kwiotka uschły wartko, a chop już niy tyn.

Prziszoł zaś z roboty chłop,
A niy ma ôbiadu.
Sōm se dzisiej ôbiod worz,
Bo jo tyż je słabo.

Jo ci tela lot sam słōża
I mōm już tego doś,
Jo se na wiesiady puda,
A ty mi ôbiod worz.

Ôsmy marca – kożdy babie przaje,
Ôsmy marca – niy robi ji haje,
Ôsmy marca – w dōma je, jak w niebie,
Ôsmy marca – ścisko jōm do siebie.
Stanōł chłop przi garcach, spolōł, a niy zjod,
A ôd tego czasu przoł ji cołki rok.