Ôsioł a małpica

Idzie ôsioł drōżkōm, bez zielōny las,

a tu ôroz w wiyrchu coś go bez łep: prask.

Małpica ze strōma dymbiōnkami ciepie,

tōż sie myśł ôsłowi narodziyła w łepie:

Wyleza po strōmie, a małpica chyca,

niy bydzie za błozna mie robiyła przeca.

Ruszōł fest do przodku, spino sie do gōry,

ale mu kopyta skełzujōm ze skōry.

Prōbuje podskoczyć, wraco sie roz, drugi,

ôroz sie potoczōł a leży jak dłōgi.

W łepie mu fest szumi, dymbiōnka go klupie:

Kej furgać niy umisz, siedź grzecznie na dupie!