Ôdpust

Dzisio je wielki świynto, mōmy Boże Ciało,
Do Jōnkowic na ôdpust mi sie iś zachciało,
A tam na pōł dwanosto majōm dycko suma,
Tōż zaś mie zimny ôbiod bydzie czekoł w dōma.
Chocioż do kościoła tam ni mōm wcale dalij,
To tych szisbudōw tela tam narozkłodali.
A wszysko trza zbadać, dobrze przekalkulować,
Coby niy przepłacać, za drogo niy kupować,
Tych wszyskich placpatrōnōw, korkōw, a bōmbōnōw.
Przeciskōm sie przi budach, wracōm drugōm strōnōm,
I zaś leca nazod. Sam z Bōnanzōm zdrzadełka,
Tam chłop losy sprzeduje, jakiś świycidełka,
Bōmbōny z masōm słodkōm, a cukrowo wata.
Piynć złotych mi na ôdpust dowo dycko tata,
Tōż rozwożyć trza dobrze, w co zainwestować.
Placpatrōny kupuja bez jednego słowa,
Bo musza mieć kōniecznie to wszysko bez dwōch zdań.
A jeszcze balik na gōminie mo tyn chłop hań.
Dyć w kapsie już prōzno, zostały mi kotloki,
Tōż wezna jeszcze możno dropsa, dwa lizoki…
Dyć poszoł towor cały, drōgōm ku chałupie,
Bo żech te wszyski korki wystrzyloł tak gupie:
Wiedōm jakiś porki, tretuarym pod rynka,
Zaroz słyszeć strzały, bo trza kogoś wylynkać.
W kapsach praje prōzno, w uszach mi jeszcze szumi.
Kery przaje ôdpustōm, tyn mie tyż zrozumi.