Ôbiod

Warza dzisiej kluski ślōnski ze rōladōm,
Ku tymu kapusta modro, do ôbiadu.
Prziznōm sie Wōm szczyrze zarozki do tego:
Niy wiym, co mi wyndzie, bydzie to mōj debiōt.
Kartofli naszkrobia, uwarza na kluski,
Pokreja podroba, szpyrki do kapusty.
Uwarza kōmpotu, rabarber pokreja.
Niy bydzie kłopotu, tako mōm nadzieja.
Na nudle, na ciasto, wezna nudelkule.
Dyć już żech pociaproł rynkowy z koszule
Kapusta trza krōnżać, czy potrzyć na tarle?
Czy jo z wszyskim zdōnża? Szanse chyba marne.
Rosnōm te trudności, potrzebuja rady:
Czy miynso bez kości mo być na rōlady?
Jo wiym do terazka to yno, niestety,
Że trzeba potrzaskać miynso na kotlety.
Rōady trza warzić, w brytfance, we wodzie,
Czy w ôleju smażić? Cało kuchnia w smrodzie.
Spolōł żech rōlady, zaloł żech to wodōm.
Wszyndziy pełno sadze. Horror! Jo Wōm godōm.
Kluski rozwarzōne, zostoł klajster wodny,
Rōlady spolōne, jo je dalij głodny.
Kapusta żech warzōł, dyć żech jōm przesolōł.
Deklym żech sie sparzōł, wszyjsko je na zoli.
Garce popolōne, w kuchni, jak po wojnie,
Jo w pojstrzodku, w krōmie, siedza se spokojnie.
Doszol żech do wniosku: wezna chleba skrōmka,
Ze dwa zōmbki czosku – zrobia se wodziōnka.
Wiyncyj sie niy bawia, idzie mi to słabo.
Jo kuchnia zostawia chyba lepszy babōm.