Ô zajōncu a niedźwiedziu

Żyje w lesie zajōnc, przocielym je niedźwiedzia,
I chocioż ich sam dzieli przikopa a miedza,
To se dycko przajōm, a żyjōm w wielkij zgodzie.
Niedźwiydź mo ryby z rzyki, a zajōnc ô głodzie,
Ze płaczym go prosi: – Ciepnij mi jedna ryba.
A tyn ze śmiychym w głosie: – Ty, przocielu, chyba
Rybōw niy jodosz wcale, tōż napij sie wody,
Co płynie w kanale. Przimiyro zajōnc głodym,
Szkubie sucho trowa, aż znod pole kapusty.
Znosi ku chałupie. A niedźwiydź brzuch mo tłōsty.
-Co sie tak wygupiosz, na co ta robota?
Dyć niy trwało to dłōgo, zamarzła przikopa.
Brakło rybōw misiowi, tōż zaglōndo smutno,
Jak zajōnc sie za miedzōm zajodo kapustōm,
Tōż go prosi grzecznie: – Ciepnij mi jedna głōwka.
A zajōnc sie dziwi: – Ty chcesz jeś tako trowka?
Dyć wiy przeca dobrze, że rzyka zamarznyto,
A miś serce mo dobre, zajōnca niy chyto.
Kejby niy bōł przocielym i sōmsiadym zwierza,
To niy żar by kapusty, zajōnca by zeżar.