Ô tym, jak żech biyda hawerflokami nafutrowoł

Tyn tekst wykorzystany bōł na XII Diktandzie Ślōnskij Godki na Hoymgrubie w Niewiadōmiu 30.05.2026.

Downo tymu, za starego piyrwyj, jak my jeszcze byli mali, to na Ślōnsku była wielko biyda. Starka dycko padali, że biyda aż piszczy. Mie sie kedyś zrobiyło żol tyj biydy, a jak żech usłyszoł coś piszczeć, to uznoł żech, że musza jōm nafutrować. Wziōn żech żymła, pōmazoł żech jōm masłym, a ukroł żech hruby kōnsek wōsztu, co mama na niedziela kupiyli. Zaniōs żech to na plac a położōł żech pod strōm, staro gruszka. Potym żech sie dziwoł bez ôkno zza gardiny, kedy ta biyda po to przidzie. Dyć tyn gizd, kot ôd sōmsiada, przilecioł zarozki a zeżar tyn wōszt, a żymły sie niy chyciōł. Musieli my jōm potym namoczyć a wciepać kurōm. A nōm prziszło w niedziela na śniodani jeś chlyb ze fetym. Ôd tego czasu już żech niy nosiōł biydzie wōsztu, ale piszczyni dało sie słyszeć dalij, tōż nawarzōł żech roz hawerflokōw, a zaniōs żech to za płot, coby se ta biyda w nocy pojadła. Rano gorczek bōł prōzny, tōż ôd tego czasu, jak yno kaj słysza z daleka co piszczeć, to leca wartko do kuchnie warzić hawerfloki, a niesa ich za płot. Dyć wrota na noc dycko trza zawiyrać, coby nōm ta biyda na plac niy wlazła.