Ô tym, jak żech biyda hawerflokami nafutrowoł

Downo tymu, za starego piyrwej, jak my jeszcze byli mali, to na Ślōnsku była wielko biyda. Starka dycko padali, że biyda aż piszczy. Mie sie kedyś zrobiyło żol tej biydy, a jak żech usłyszoł coś piszczeć, to uznoł żech, że musza jōm nafutrować. Wziōn żech żymła, pomazoł żech jōm masłym, a ukroł żech hruby kōnsek wōsztu, co mama na niedziela kupiyli. Zaniōs żech to na plac a położōł żech pod strōm, staro gruszka. Potym żech sie dziwoł bez ôkno zza gardiny, kedy ta biyda po to przidzie. Dyć tyn gizd, kot ôd sōmsiada przilecioł zarozki a zeżar tyn wōszt, a żymły sie niy chyciōł. Musieli my jōm potym namoczyć a wciepać kurōm. A nōm prziszło na niedziela jeś chlyb ze fetym. Ôd tego czasu już żech niy nosiōł biydzie wōsztu, ale piszczyni dało sie słyszeć dalij, tōż nawarzōł żech roz hawerflokōw, a zaniōs żech to za płot, coby se ta biyda w nocy pojadła. Rano gorczek bōł prōzny, tōż ôd tego czasu, jak yno kaj słysza z daleka co piszczeć, to leca wartko do kuchnie, warzić hawerfoki, a niesa ich za płot. Dyć wrota na noc dycko trza zawiyrać, coby nōm ta biyda na plac niy wlazła.