Ó tym jak ō a ô szły bez plac

Mioł ō nec a se tak bōł szoł,
A za nim krok szło ô
I przi nas kajś sam ciap na rzić
A już sōm. To niy ma wic.
Dyć dlo o to je niy echt.
-„Gdo ty żeś je?
A ty? Ty, co to mo być za hut?
Dyć, jo żech sam je krōl,
A już tyż mōm ó,
Sōm my we dwōch,
Tōż mi was sam niy trza.
Co sam je lōuz?
Wek mi stōnd!”
-„Dej se na luz!
Dyć sam dlō nas dwōch tyż je plac.
A te ó, wiysz, dej mu znać,
Co ôn sie mo stōnd brać,
A se mo iś fōrt, kajś tam.”
Dyć, to dlo o już je za moc!
-„Doś! Jak śmiysz! Wek!”
A tyn we śmiych.
Dyć ôn niy ma sōm,
We dwōch sōm,
Tōż niy mo strach.
Nō ja, dyć jo
Te ō a ô
Tyż mōm rod.
A Wy?
Niy?
Dyć trza im przoć.
A sōm tyż stoć
Te trzi: ŏ, õ, ã tam.
Jo bych im tyż bōł rod przoł,
Kej bych ich przōd znoł.
Mo dlo tych trzech tyż
Sam być plac?
Dej znać.