Było tymu tak: jedyn roz wybroł sie lew Lyjo ze elefantym Kōnsztantym do lasa na borōwki. Lwy a elefanty fest rade jedzōm borōwki, yno potym majōm modre jynzyki.Tōż Lyjo a Kōnsztant siedzieli se tak we krzach a kosztowali te borōwki. Elefant bōł wiynkszy maszketnik, tōż jod tyż brusiny. Lyjo sie ich niy chytoł, bo padoł, co to sōm tyż borōwki, yno niyzdrzałe. Ôroz Lyjowi pozdało sie, że coś go poli po ôgōnie. Podziwoł sie za sia, a zejrzoł wielko fojera.d wyciepnytej kajś do krzy flaszki zaczły goreć suche listki. Lyjo, możno ôd bōlu, a możno ze strachu zawōł tak głośno, że Kōnsztant stanōł na rowne nogi, choćby mu kery podepnōł sztrōm do ôgōna. Zwierzynta zejrzały za sobōm srogo fojera, tōż zaczły uciekać przed sia.Na szczynści za pora metrōw trefiyli na przikopa a wpadli dō niyj na dōł pyskami.Kōnsztantowi naleciało wody do trōmby, tōż sie wylynkoł, że sie utopi, a dmuchnōł tak bez ta trōmba, aże cołko woda wyleciała, choćby z jakigo szlaucha ôd fojermanōw. Dyć woda przigasiyła trocha fojera, tōż elefant nabroł jeszcze roz a dmuchnōł. Fojera była zaś trocha myńszo, tōż dmuchnōł zaś, aże fojera zaczła przigasować. Lyjo niy mioł trōmby, ani tela ôpowogi, tōż stoł we pojstrzodku przikopy, a wōł ze strachu. Te wyci ôd Lyja usłyszeli ludzie we wsi, a zdało im sie, co to wyje syryna na turmie ôd fojermannôw, tōż wszyjski chłopy polecieli kalupdo rymizy, podziwać sie, kaj gore. Dyć we rymizie żodyn niy wiedzioł ô ôgniu, ani syryna niy wyła.
-A możno gore kaj we inkszej wsi? - padoł jedyn fojermōn, a wyspinoł sie na wartko po drabinie na sōm wiyrch turmu ze rymizy.
-Gore las! - padoł a bōł juzaś na spodku.
Fojermamy zaczły sie wartko ôblykać, a wziyny yno pora szlauchōw, łopatōw, a już jechali autym ku lesie.
Za tyn czas Kōnsztant zgasiōł już praje cołko fojera swojōm trōmbōm, ale usłyszeli wyci ze auta ôd fojermanōw.
-Muszymy sie stōnd stracić, reszta zrobiōm fojermany.
Przeca niy chcieli, coby kery pōmyśloł, że to ôni kurzili kaj we krzokach, a podpolyli ty las.
Fojermany przijechali na miejsce, a dziwiyli sie trocha, co las je już praje zagaszōny, a żodnego tam niy ma. I rozważowali, kery ta syryna puszczoł.
Lyjo a Kōnsztant niy prziznali sie żodnymu ô tym, co sie to tam stało. Kryli sie trocha bez cołki dziyń, coby kery niy zejrzoł, że te jynzyki majōm taki modre. Wiym ô tym yno jo, bezto żech Wōm to sam ôpisoł. Najważniejsze, co tyn las niy zgoroł.