Ô tym, jak Francik wieprzka kupowoł

Wybroł sie Francik roz do Rybnika,
A chłop bōł biydny, tōż powiym szczyrze,
Że poszoł piechty, w starych strzewikach
I go ôgrōmnie cisnōm plynskyrze.

Idzie przi glajzach, pod parzōm miech,
I tak narzyko na ciynżki los,
Ôroz sie dziwo, jak pech, to pech,
Szynk stoł przi drōdze, tōż bōł tam wloz.

Dychnie se trocha, wypije piwo,
I dalij ruszy drōgōm na torg.
Dyć twało trocha, a ôn sie dziwo,
Że ćma na dworze, tōż aże stword.

Trza ruszać nazod zaś ku chałupie,
Kole tych glajzów, dyć po cimoku,
Już je na placu, na dźwiyrze klupie,
Strzewiki w miechu, ôn po bosoku.

Baba, boroka, dźwiyrze ôtwiyro,
Cało we strachu, co sie to stało,
A chłop ô futra tak sie ôpiyro,
Że bōł by na nia wlecioł ô mało.

Rano na szychta Francik sōm stowo,
Bo mu tyn babuć sumiyni gryzie
Baba bez słowa sznita mu dowo,
Tōż tyż bez słowa na gruba idzie.

Dyć se za miesiōnc kupi z wypłaty
Koło i na nim wieprzka prziwiezie,
Weźnie na pōmp go, tak na ôdpłaty,
A baba ô tym niy musi wiedzieć.

Jedzie na kole już po ta świnia,
A hyc na dworze, że szkoda godać,
Tōż se poszukoł sam trocha ciynia,
Coby se kupić zelter, czy woda.

Dyć pech mu dalij niy chce dać pokōj,
Bo tam na ławce siedzōm kamraty,
Tōż tyż po piwie stawiajōm chłopu,
Bo ôni dzisiej majōm wypłaty.

Francik je przeca chłop hōnorowy,
Tōż tyż kamratōm piwo postawiōł,
Aż mu to wlazło za fest do głowy
I kajś te koło w szynku zostawiōł.

Tōż idzie nazod zaś po bosoku,
I pogaduje se tak sōm do sia:
Nic sie niy stało, ważny je spokōj,
Za miesiōnc przeca kupia te prosia.

Dyć nic niy wyszło chłopu z tych planōw,
Bo sie niy dała przekōnać baba
I mu padała przed szychtōm rano:
Jo se, pierōnie, z tobōm dōm rada.

Drugi roz pujdziesz na torg ze synkym,
I prziwieziecie prosia na karze.
Gańba cie bydzie stanyć pod szynkym,
Bo niy postawisz kary przi barze.