Ô starziku, co dziadkym ôstoł

/kōnsek/

I. Fuzbal

Prziszła w kōńcu ta niedziela, co na nia mały Franek czakoł dłōgszy czas. Rano ôbudziōł sie wartko, poôglōndoł “Teleranek”, ale tak doprowdy, to czakoł popołednia, co pudōm z tatōm pokopać w bal. Tata już downo ôbiecowoł mu, że pudōm kedyś razym pokopać fuzbal przed blokym na boisko. Teraz ôbiecoł mu, że w niedziela już na pewno po kościele i po ôbiedzie pudōm razym pograć.

Franek, bōł to synek kole dziesiynć lot stary, miyszkoł z mamōm a tatōm we bloku, na trzecim piyntrze, na jednym z ôsiedli, co ich pełno jest nastawianych we ślōnskich miastach. Chodziōł do sztwortej klasy, bōł jedynokym, uczōł sie dobrze. Mama robiyła we biōrze, a tata na grubie, tōż całymi dniami niy było ich w dōma i synkowi zostowało yno grać na kōmputerze, abo z kolegami na placu kole familokōw. Tōż, tym wiynkszo była uciecha synka, że nareszcie udało mu sie namōwić taty na ta gra. Synek chcioł trocha potrynować, bo na placu bōł dycko najmyńszy,tōż kozali mu stoć na bramce, a ôn chcioł polotać tyż za balym.

(…)

Ze ksiōnżki „Ôzprowki a opowiadania Stanika Fojermana„