Ô starym Fojermanie – Giskana Fojermana

Jo niy mōm w dōma lauby,
Mōm yno mało kōmōrka,
Kaj trzimia prōzne krauzy
Po grzibach, a ôgōrkach.

Zegrōdki jo tyż niy mōm.
Mōm na balkōnie kwiotka,
Tam po ôbiedzie drzimōm,
A słōchōm ptosio godka.

Jak na pynzyjo puda,
Postawia lauba z drzewa.
Tako niywielko buda,
Czego mi wiyncyj trzeba.

Styknie mi kōnsek stoła,
Kaj se gazeta poczytōm,
A baba, co by mi przoła,
Jak byda łaziōł pod krykōm.

I kachlok tam musi stoć,
To tyż je ważno sprawa,
Te stare kości grzoć,
A woda zwarzić na kawa.

Taki to bydzie żywot
Starego Fojermana.
Kury tam byda ôdbywoł,
A tam już tak ôstana.