Ô Ślōnskości

Tam kaj rzyka Ôdra płynie,
Przed wiekami stoł sie cud,
Bōg tam posłoł swoji plymie,
Tam zamiyszkoł ślōnski lud.

Ślōnzok Ôda ku Radości
Pośpiywać z inkszymi chce.
Choć mo dycko u sia „gości”,
Ślōnzok sztyjc w Europie je.

Ślōnzok z kożdym żyje w zgodzie,
Choćby bōł i „gorszy zort”,
Choćby żōł ô chlebie, wodzie,
Ôn wiy, przeca, co je wort.

Ślōnzok dycko bōł w Europie,
A kożdymu przoł tam szczyrze,
Tōż przijyżdżej babo, chłopie,
Sam mōmy ôtwarte dźwiyrze.

Dyć strzewiki se wypucuj,
Jak chcesz bez prōg na Ślōnsk wlyź,
Niy chcymy, żebyś nas uczōł,
Jako mōmy u sia żyć.