Ô ślōnskości

Jo sie sztyjc ślōnskości ucza,
Szukōm kaj jakigo klucza.
Roz se myśla, że najprościyj
Było by mieć szperhok w gości,
Dyć za chwila mi to minie,
Chcioł bych ślōnskość lepić w glinie.
Ściskać, halać, tak libeźnie,
Pozōr dować, aż niy weźnie
Mi sam kery jejij resztek,
Po kryjōmu, co sam jeszcze
Kajś ôstały miyndzy nami.
Siedza dniami a nocami,
A wachuja, choćby pies.
Choć durch niy wiym, co to jes,
To tak czuje moja dusza,
Że sie ô nia starać musza.