Kedyś to chałupy budowało sie systymym gospodarczym, to znaczy wszysko robiyło sie samymu, a yno mulorz i stolorz byli najmowani. Reszta wszysko robiyli handlagry, to znaczy gospodorze sami. U nas tyż tak było, tata robiōł kamiynie sōm, potym handlagrowol mularzowi, a mama mu pōmogała. Tak to trwało te stawiani chałupy pora lot, a jak już sie wkludziyli to kole chałupy stoł yno haziel, gnojok i studnia była.
Niy było tam żodnych chlywikōw jeszcze, ani szopōw, a że czasy były ciynżki, jedzynio we sklepach było mało i drogi, tōż trza było samymu coś uchować. U nas w dōma chowało sie dycko prosiynta i barany, a raczyj ôwieczki.
Gynsi i kurōw tu niy licza, bo to tako drobnica.
Jak żech spōmnioł niy mieli my jeszcze chlywka na ta gowiydź, tōż trzimali my to w pywnicy. Tata zbiōł chlywik z desek, kere z budowy zostały i tam trzimali my prosia. Na wiyrchu, nad chlywkym na grzyndach siedziały kury, a z boku kole tego chlywka na lańcuchu prziwiōnzano była ôwieczka, a czasami dwie.
Jednyj nocy śpiymy w dōma, a naroz słychać taki ryk w pywnicy, ôwieczka sie drze, choćby jōm ze skōry ôbdziyrali. Ôjciec leci do pywnice, ze świyczkōm, światła tam jeszcze my niy mieli, zaglōndo, a ôwieczka skocze, jak ôszalało, łepōm trzynsie, cało we krwi. W piyrszej chwili niy wiedzioł tata, co sie stało. W kōńcu złapoł jōm za lańcuch, zaglōndo, a ôna bez ucha je i krew siko, na wszyski strōny. Tata niy myśloł dłōgo, yno łap koszula, potargoł i zawinōł ôwieczce ucho szmatōm. Dłōgo jeszcze potym beczała, ale w kōńcu sie trocha uspokojyła i tata mōg sie rozejrzeć, co sie stało. Dziwo sie, a tam z boku z chlywika wystowo ryjok ôd prosioka. Tyn gizd wygryz dziura w desce, a ôwieczka niyôstrożnie zbliżyła sie do tyj dziury i uchym mu pokiwała. To stykło, że ôn jôm złapoł za te ucho i ôdgryz.
Tak to zostali my właścicielami ôwieczki z jednym uchym. Rana sie zagojyła i dłōgo jeszcze mieli my ta ôwieczka. Przeżyła niy jednego wieprzka i niy jedna porka młodych wychowała. Dziura we chlywiku tata zabiōł deskōm i wieprzki tyż dalij my tam chowali. W kōńcu postawiyli my murowane chlywiki przi chałupie i tam my trzimali te wieprzki, barany, gynsi i kury. Było tak do czasu, aż szkody gōrnicze zniszczyły te chlywki, były spynkane i musieli my ich zbulić, bo groziyły zawalyniym.
Ô ôwieczce z jednym uchym ôpowiedzioł Wōm