Ô Maryjce i staruszce z lasa

Było to bez lato w jednyj wsi. Mało dziołszka, mianym Maryjka, wziyna koszyczek i poszła nazbiyrać kwiotkōw na łōnce. Jutro je Boże Ciało, tōż musza mieć co suć na tyj drōdze, kaj ksiōndz pudzie z tōm procesyjōm. Chodziyła tak Maryjka, zbiyrała te gynsipympki i inksze piykne kwiotka, fest jōm to zaciekawiyło i niy dała pozōr, kedy kole niyj znodła sie jakoś starszo babka pod krykōm z miyszkym na plecach, kero ciōngła kajś w strōna lasa. Naroz Maryjka sie kapła, że keryś idzie kole niyj i trocha sie wylynkała, ale staruszka ôdezwała sie dō niyj cichym, dobrotliwym głosym:

   -Niy bōj sie dziołszko, widza, że zbiyrosz taki piykne kwiotka do tego koszyczka. Pōnbōczek bydzie sie jutro fest radowoł.

    Dziołszka podziwała sie na ta babka, postawiyła koszyk i sie ji prziglōndo. Była ôna fest staro, chudo, trocha puklato i wyglōndała na fest zmynczōno.

    -Dokąd to idziesz babciu, z tym workiem na plecach? - spytała sie.

    -A, wiysz dziołszko, ida se do lasa poszukać kajś jakigoś miejsca dlo siebie. Poszukōm jakijś dziuple we strōmie, abo jakij dziury w ziymi, kaj doczekōm te pora lot życio, kere mi jeszcze zostało.

    -Babciu, a ty nie masz swojego domu?

    -Wiysz, teraz jo już niy ma żodnymu potrzebno, kożdy mo swoji sprawy, inksze zajyncia w życiu, tōż ô mie niy pamiyntajôm.

    -Babciu, ja nie mam żadnej przyjaciółki, rodzice pracują całymi dniami, może zamieszkasz u nas. Mamy duży dom, jeden pokoik znajdzie się dla Ciebie.

    -Wiysz co, lepszy bydzie, jak puda se do tego lasa, niy chca żodnymu zawodzać, ale jak chcesz, to możesz tu przichodzić, a jo ci byda ôpowiadać ô bele czym. Yno niy godej żodnymu ô tym, to bydzie nasza tajymnica. A teraz idź już dudōm, bo robi sie niyskoro i bydzie cie mama szukać.

    -Mama wraca późno z tatą, pracują po całych dniach. Tata ma swoją firmę, a mama jest u niego księgową i pracuje ciągle, często i w niedzielę chodzą do pracy.

    -Idź już teraz dudōm, a przidź zaś jutro, to ci poôpowiadôm ô bele czym, jak my sie bawiyli, jak jo była takōm małōm dziołszkōm, jak ty.

    Maryjka pożegnała staruszka, wziyna koszyk z kwiotkami i poleciała ku chałupie, a babka zaciepła swōj miyszek na pleca i poszła dalij w strōna lasa.

    Na drugi dziyń Maryjka niy mōgła sie już doczkać, coby polecieć pod las do swojij staruszki. Jak yno wrōciyła ze procesyje, zjadła ôbiod i poleciała na łōnka pod las. Chwila poczekała i zejrzała, jak z lasa pokozała sie staruszka ô kryce. Dziołszka sie fest uradowała i poleciała ku niyj.

   -Dzień dobry, babciu - zawołała z daleka

   -Dziyń dobry, Maryjko - ôdpowiedziała ji uradowano staruszka.- Pōdź zy mnóm, siednymy se tam na pniu i ci trocha pobojō. Poszły razym, siadły se wygodnie i staruszka ôpowiadała Maryjce ô swojij młodości. Było to downo tymu, ludzie mieli wtedy jeszcze wiyncy czasu, chocioż mieli dużo roboty w polu, to dycko pod wieczōr siodali w laubie i rozprawiali ze sobōm ô toztomańtych sprawach. Nasza staruszka była wtedy tako mało, jak teraz Maryjka i dycko siodała kole swojij starki i słōchała, jak ôna rozprawio. Maryjka słōchała z wielkim zaciekawiyniym i rozmarziła sie, jak to by było fajnie, jakby tak mama, abo tata mieli trocha czasu dlo niyj i tyż kedy siedli tak i ji porozprowiali. Tak tyn czas wartko przelecioł im na tym bojaniu, że ani sie niy spodzioły, jak minyło pora godzin.

  -Fajnie sie bojo, ale teraz musisz już lecieć dudōm, bo mama sie bydzie starała. Przidź zaś jutro, to ci poôpowiadōm dalij.

  -Do widzenia babciu - zawołała Maryjka i poleciała dudōm. A staruszka chwila jeszcze pozaglōndała za niōm i pōmału poszła do swojigo lasa.

(…)