Ô koziczkach a wilku

Narrator:
Chcioł bych dzisiej ôpowiedzieć,
Ô czym mi bojała mama,
Bojka staro, zakurzōno,
Ale dycko tako sama.
Tōż siednijcie se wygodnie,
A dejcie sam yno pozōr,
Możno kto za chwila zgodnie,
Ô czym byda dzisiej bojoł?
Uwaga, już zaczynōmy!

Pod lasym stoł stary dōmek.
A w nim miyszkała koza Zofija
I jeja kozio familijo.
Jak ich dobrze teraz licza,
Miała siedym tych koziczek,
Ale lepszy, we pieśniczce,
Głos dōmy kożdej koziczce:

Koziczka Frida:
Wito was koziczka Frida,
Jeszcze ku wōm niyroz przida.
Jeszcze sam treficie mie.
Me, me, me,
Me, me, me.

Koziołek Edek:
Jo je mały Edek – kozioł,
Tōż niy byda dużo godoł,
Mie sie dycko gupot chce,
Me, me, me,
Me, me, me.

Koziczka Gynia:
Jo je mało kōzka – Gynia,
Mie sie dycko śpiywać chce,
Jo sie w życiu już niy zmiynia,
Me, me, me,
Me, me, me.

Koziczka Anka:
Kōzka Anka wito dzieci.
Co tam słychać? Jak wōm leci?
Pōdźcie, pobawiymy sie,
Me, me, me,
Me, me, me.

Koziołek Rufin:
Wito was koziołek Rufin,
Jo by was sam wszyjskich kupiōł,
Żodyn niy zaskoczy mie,
Me, me, me,
Me, me, me.

Koziczka Hilda:
Kōzka Hilda sie melduje.
Widza, że sie coś szykuje,
Tōż niy może braknyć mie,
Me, me, me,
Me, me, me.

Koziołek Zeflik:
Jo sam je koziołek Zeflik,
Choć nejmyńszy z nich żech je,
Jeszcze mie poznocie, dzieci,
Me, me, me,
Me, me, me.

Mama:
Wito was koza Zofijka,
Chca przedstawić sie tyż chwilka:
Jo je mamōm tyj dzieciarnie
I ze sobōm je nōm fajnie,
Choć mi czasym siył brakuje
Przi tak wielkij familiji,
Dlo sia niy mōm ani chwile,
Sztyjc co kery potrzebuje,
Ale jo fest dzieckōm przaja.

Koziczka Anka:
Mamo, Edek robi chaja!
Ôn ciōngnie Fridka za włosy.

Koziołek Edek:
Wytargōm Ci uszy w nocy,
Za to, żeś je skarżypyta.

Mama:
Cicho! Jo se chca poczytać,
Zostało mi pora strōn.
Hilda, pōmyj sam tyn krōm.

Hilda:
Dzisiej je kolyj na Gynie.
Ôna lalkōm ciepie wy mie.

Gynia:
Ôna niy chce dać mi wōzka,
Anka niy posłała łōżka.

Mama:
Jo was sam zaroz pogodza:
Gynia ze studnie prziniesie woda,
Anka izba pozamiato,
Edek wyniesie śmieci za to,
Fridka kartofli naszkrobie.
Hilda ze Ankōm, ôbie,
Uwarzōm ôbiod potym:
Kartofle z młodym szałotym,
Edek nasiecze trowy,
Rufin, ty weź tyn nowy koszyk
I kurkōm trowy dosyp.
A ty mosz, Zefliku, być grzeczny,
Tōż wejź se te graczki, lepszy,
Sam mosz swoji autka, misie,
A mosz grzecznie bawić mi sie.

Fridka:
Jo mōm dużo roboty,
Bo musza do soboty
Nauczyć sie wiersza do szkoły.

Hilda:
Jo ci trocha pōmoga,
Naszkrobać kartofli moga.

Mama:
Niy bydziecie sie same boły?
Jo musza iść do miasta,
Kupić mōnki do ciasta,
Cuker sie skōńczyl we tytce.
Tōż wy se ôbiod zjydzcie,
A bowcie sie sam grzecznie.
A pamiyntejcie kōniecznie:
Dźwiyrze zawrzijcie na klucz,
Bez tego ani rusz!
Wilk yno na to czeko,
Co bych ôdeszła daleko,
Chcioł by sie zakraś do was.
Słōchejcie moji słowa:
Niy wpuszczejcie żodnego,
Aż zaś głosu mojigo
Niy usłyszycie na dworze.

Rufin:
Na mie polegać możesz.
Jo dźwiyrze pozawiyrōm,
A jak wrōcisz dopiyro,
Ôtworza ich na nowo.
Jo byda sam wachowoł.

Mama:
Bydźcie dzieciōntka grzeczne.

Zeflik:
Kup nōm szkloków kōniecznie.

Anka:
Kup nōm ksiōnżeczki piykne.

Mama:
Jak mi tych piniōnżkōw styknie.

Narrator:
Poszła mama do miasta na torg,
Dyć niy minyło pora chwil,
Jak pod chałupōm sie znod
Ôszkliwy, stary wilk.

Wilk:
Staro koza fōrt polazła,
Trefiyła mi sie ôkazja,
Ôstawiyła same dzieci,
Aż wilkowi śłinka leci.
Głōd mie ścisko, w brzuchu wyrczy,
Kożdo kość pod skōrōm styrczy,
Dyć ôd czego wilk mo głowa,
Musza sie pod ôknym schować,
A zaklupać na koziczki.
Przeca ône swojij mamie
Ôtworzóm dźwiyrze, jak dycki,
A mie w łapy wpadnōm same.

Narrator:
Straszne sōm te ôd wilka płany,
Aż sie boja myśleć ô tym,
Koziczki w dōma siedzōm same,
A wilk skrado sie pod płotym…

Wilk:
Klup, klup.
Ôtwōrzcie. Mama prziszła,
Szkloki z miasta wōm prziniōsła.

Hildka:
Hura! Mama czeko na dworze,
Leca ji wartko ôtworzić.

Rufin:
Stōj! Niy wiysz, co mama nōm przikozała,
Cobyś żodnymu niy ôtwiyrała.
Tam za dźwiyrzami, na schodach,
Może sie wilk na nas skrodać.

Gynia:
Rufin dobrze sam godo.
Jeszcze nas wilk pozjodo.

Edek:
Zaroz sie sam przekōnōmy,
Kogo za dźwiyrzami mōmy.

Kery tam na dźwiyrze kłupie?

Wilk:
Dzieci, ôtwōrzcie waszej mamie.

Rufin:
Myślisz, że my sōm taki gupie?
Mosz pecha, bo trefiōł żeś na mie.
Przeca tyn twōj wilczy głos,
Kożde dziecko w lesie zno.

Anka:
To wilk czekoł pod dźwiyrzami,
Wiedzioł, że my sōm same w dōma,
Dobrze, że Rufin je z nami,
Bo już by było pō nas.

Wilk:
Na nic tyn plan wilczy cały,
Bo mie te gizdy poznały,
Musza zmiynić tyn mōj głos
A sprōbować jeszcze roz.
Poleca wartko do młyna,
A sie mōnki tam nażera,
Przez nia se tyn mōj głos zmiynia,
Chocioż trocha, mało wiela.

Narrator:
Nażar sie wilk mōnki w młynie
I bez las na przimo żynie,
Już sie skrodo zaś pod płotym.
A co dali było, potym….

Wilk:
Klup, klup.
Dzieci, mama prziszła,
Szekuladki wōm prziniōsła.

Edek:
Nareszcie.
To trwało wiecznie.
Teraz prziszła kolyj na mie,
Jo ôtworza dźwiyrze mamie,
Yno sprawdza jeszcze roz,
Czy to je ôd mamy głos.

Kto tam za dźwiyrzami stoji?

Wilk:
Puście mie, dzieciōntka moji.

Hildka:
Teraz tyn głos je znany,
Choćby ôd naszyj mamy.

Rufin:
Jo jeszcze do kōńca niy wierza.
Trzeba być ôstrożny, coby wilk nas niy zeżar.

Jak żeś je mama nasza,
To pokoż nōm w ôknie swoja szłapa.

Narrator:
Wilk niczego niy podejrzywo,
Tōż szłapa do ôkna dźwigo.

Dziecka zejrzały szłapa kudłato,
Tōż kożde ôd ôkna śmiato.

Anka:
To te straszne wilczysko,
Zaś sam pod dźwiyrze prziszło,
Jakby niy było Rufina w dōma,
To by już było downo pō nas.

Wilk:
Co za uparte kozy
Jo w to niy uwierza,
Przida jeszcze niyskorzij
I do chałupy wleza.
Jo do młyna zaś zaleca,
Wykulōm sie, koza udōm,
A jak nazod sam przileca,
To mie wpuszczōm kōzki dudōm.

Narrator:

Tōż sie ôbsuł mōnkōm cały:
Łep, brzuch, szłapy i pleca ,
Coby go kōzki niy poznały,
Bo koza je bioło przeca.
Już wilk nazod z młyna leci,
Już sie pod chałupōm skrado,
Kaj sōm same kozi dzieci,
W ôkno klupie i im pado:

Wilk:
Klup, klup.
Dzieciōntka, mama prziszła
I lizoki wōm prziniōsła.

Zeflik:
Zaś ktoś klupie, jo sie boja.
Jak to niy ma mama moja?

Rufin:
Nic sie niy bōj mōj braciszku,
Jo ôbadōm piyrsze wszyjsko.

Zeflik:
Jo wilkowi już niy wierza,
Tōż sie chyba lepszy schowia.
Pod łōżko wartko wleza,
Tam je jakoś mało szpara,
Wiym już, co teraz zrobia,
Skryja sie do zygara.

Edek:
Kery klupie za dźwiyrzami?

Wilk:
Niy poznocie swojij mamy?

Edek:
Głos mosz jak mama, chyba,
Ale my ci niy wierzymy,
Tōż pokoż szłapa bez szyba,
Bo my cie widzieć chcymy.

Narrator:
Tōż wilk szłapa w ôkno dźwigo,
Bioło całkym, jak u kozy,
Edek szłapa mamy widzioł,
Tōż dźwiyrze wartko ôtworzōł…

Co sie teraz w dōmku stało,
Aż strach ô tym wszyjskim godać,
Wilk chytoł kożdo kōzka mało,
I ich po koleji pożar.

Bōł już tyn wilk taki głodny
Że sie przi tym trocha śpiychoł,
A że bōł tyż wilk wygodny.
Tōż te kōzki całe łykoł.

Wilk:
Dłōgoch na ta chwila czekoł,
Aż sie trefi tako uczta,
Legna se tam, niydaleko,
A pod strōmym smacznie usna.

Narrator:
Prziszła mama, w dźwiyrze klupie,
Dyć żodyn sie niy ôdzywo,
Cicho, gucho we chałupie,
Tōż ze strachu, ledwa żywo,
Chyto klamka –
Ôtwarto.
Wlazuje wartko…

Mama:
Ôch, biydny mōj kozi los,
Swojim ôczōm jo niy wierza,
Wilk mi do chałupy wloz
I dzieciōntka moji zeżar.

Co jo teraz poczna, biydno,
Co mōm zrobić, kaj mōm iś,
Została żech sama, jedna,
Toż już mi sie niy chce żyć.

Narrator:
Ôroz zaszgrzipiały dźwiyrka,
Zygor sie trocha ôtworzōł,
I wystyrczōł swoji ślypka
Jeji mały Zeflik – kozioł.

Zeflik:
Mamo, wiysz, co sie stało,
Wilczysko z wielkim pyskym
Ôroz dudōm wlecialo
I pozeżyrało wszyjskich.

Jo sie boł tego wilka,
Tōż żech wloz do zygara,
Wyjrzoł żech yno na chwilka
I żech to widzioł bez szpara.

Mama:
Biydny je los starej Zofije,
Co miała koziczek siedym,
A z całyj tyj familije,
Zostoł najmyńszy jedyn.
Pōdź sam, moja perełko,
Siednymy se przed chałupa.

Narrator:
Naroz Zofija zerko,
Tam, za strōmym, leży jakoś kupa.
Dyć to stare wilczysko,
Pod strōmym chrapie blisko.
Leci Zofija a widzi, że wilk śpi.

Mama:
Idź do byfyja, a prziniyś mi
Te moji wielki nożyczki,
Co nimi strzigōm dycki
Sztof na wasze ôblyczki.

Narrator:
Rozpruła Zofija brzuch wilka
I wszyjstki zdrowe koziczki,
Wylazły z niego za chwilka.
Zofijka wszyjski wyściskała,
Ale czasu dużo niy miała.

Mama:
Niech Gynia wartko zaleci
I mi prziniesie nici,
A wy wszyjscy prziniyście kamiyni,
A wypełniymy nimi
Tyn wielki wilczy brzuch.
Yno cicho być musicie,
Co wilka niy ôbudzicie.
Kamiyni mu naladuja,
A brzuch zaś zasztopuja.
A teraz wartko lecymy dudōm,
Bo wilk sie pōmału wybudzo.

Wilk:
Ale mie suszy po tym żarciu,
Musza sie napić wartko,
Tak mie we pysku poli,
Choć bych zjod beczka soli,
Musza lecieć nad rzyka
Wody sie zimnej naszłepać.

Narrator:
Wilk sie nad rzyka nachylo,
Prōbuje wody siōngnyć,
Ôroz go przewożyło,
Bo go kamiynie pociōngły.
Miele szłapami, jak ôszałało,
Bestyjo bezradno,
Ale na nic sie to zdało,
Pociōngło go aże na dno.

Już sie skōńczyło.
Tak było dokładnie:
Koziczki zaś żyjōm,
A wilk leży na dnie.