Ô kocie przi drabinioku

Stoji drabiniok na balōniokach,
Myszy zaprzōngły ku niymu kota.
Je to srōmota. Ciynżko robota.
Stoji a fuczy, mrauczy, a stynko.
Żodnej pōmocy niy mo pod rynkōm.
Ôroz bōł zejrzoł, kajś tam na trowie,
Jak maszeruje ku niymu mrowiec.
Tōż wartko woło na niego kocik:
-Zlituj sie, pōmōż, a pōdź mi pociś.
Chocioż zapiyrōm w ziymi pazury,
To niy wycisna kōłka z tej dziury.
Musioł bōł mrowiec kota usłyszeć,
Kej z nim pociōngnōł wartko za dyszel.
Ujechoł kōnsek, a podoł piyknie:
-Myśla, pōmocy mojij już styknie,
Bo mi sie śpiycho do miasta na torg.
Kot musi dalij sōm ciōngnyć, za to,
Że mu sie kedyś gupot zachciało,
A zeżar jedna myszka fest mało.