Ô Karlikach, Cwergach a kopalniokach

Kole gruby, kole bergi,
Szły se drōgōm roz dwa Cwergi,
Co ich posłoł krōl Cwergolud,
Szukać słōńca, wiatru w polu,
A sie kozoł spytać piyknie,
Kaj na ziymi placu styknie,
Coby mōgło sie przikludzić
Plymia Cwergōw miyndzy ludzi.
Z drugij strōny, fest wesoły,
Z pukeltaszōm szoł ze szkoły
Mały Karlik, rod że żyje,
Bo sie zaczły zaś feryje.
Ôroz zejrzoł ich we rancie,
Jak sie kryjōm. Cwergi! Nańcie!
I im dowo kopalnioki,
Taki małe, czorne, szkloki.
Karlik Cwergi wziōn ze sobōm,
A zaprosiōł do sia dudōm.
We chlywiku, przi familoku,
Siedzōm Cwergi, a po szkloku
Kożdy cycko. Co za zoca.
Śniōm sie dycko im po nocach.
Kopalnioki – w gymbie miōd.
Niy ma im już straszny głōd.
Tak to, skuli kopalnioka,
Do chlywika przi familokach,
Przikludziōł sie krōl Cwergolud,
A na podzim, niy bez żolu,
Zaś pod ziymia sie wybiyroł
I na bezrok sam dziepiyro
Przidzie nazod cołki plymia.
Karlik posłoł im pod ziymia,
Kopalniokōw sztyry miechy,
Tōż ich gryzōm, jak ôrzechy.
Keryś spyto sie sam możno,
Skōnd żech historyjo poznoł,
Ô Karliku, kopalniokach?
Siedzioł żech skryty we krzokach,
A za szkloka ôd Karlika
Zgodziōł żech sie to ôpisać.