Ô heftach

Co sie to sam stało? Jo sie tak dobrze ucza,
A bōł bych zaś ô mało mioł ôd pasa „grucza”.
Jak by sie yno tata bōł ô tym dowiedzioł,
To by mie zatrzas. Bezto żech sam trzi dni siedzioł,
A hefty przepisowoł. Ôba, słowo w słowo.
Musioł żech ich napisać normalnie na nowo.
Zaczło sie tak niywinnie, bo niy mieli w kiosku
Żodnych czystych heftōw, tōż doszoł żech do wniosku,
Że heft z geometryje mōm czysty ze zadku.
Zaczōn żech w nim pisać prziroda po wartku.
Dyć wziyna ta rechtorka heft jakoś ôpacznie,
Tōż zaroz żech wiedzioł, że sie ôstuda zacznie.
Zdo sie, że po taty poleca z płaczym dudōm.
Dyć, chocioż jo niy wierza w życiu żodnym cudōm,
Taki cud sie zdarzōł. Trzi dni na to mi dała.
Potym mie przi tablicy z heftym widzieć chciała.
I do ôdpowiedzi zaroz mōm być gotowy
Z reszty materyje. Jako mi to do głowy
Wlezie tego tela? I kedy sie mōm uczyć,
Przeca niy w niedziela? Dyć poradzi dokuczyć,
Żodnymu niy popuści. Niy ma na to rady,
Trza wziōnś hefty prōzne, a z dłōgopisa wkłady
Wypisować całe. Dyć, coś bych poczarowoł,
Ale sie to niy udo, trza pisać na nowo,
Bo mi przeca tyn stary tyż prziniyś kozała.
Mōmy wrzesiyń, niywiela je tego, bezmała.
Jak by mi to trefiyło pisać w październiku,
To bych siedzioł dwa tydnie przi heftach. Pierniku.