Ô czerwiōnym hampelmanie

Klupoł mi sam na ôkno hampelman czerwiōny.
Dobrze, żech bōł w chałupie porzōndnie zamkniōny,
Bo tak klamkowoł sam i chcioł wlyź do pojstrzodka.
Szczynści, że i chlywek zawrzōł tata na kłodka.
Jo, za gardinōm skryty, żech sie mu tak dziwoł:
Mantel zicherkōm spnyty, broda z waty siwo,
Pazury umazane, choćby prziszoł z hołdy.
Czy tak by mioł wyglōndać Mikołaj doprowdy?
Dyć jo już niyroz słyszoł ta bojka ôd starki,
Że Mikołaj w miechu nosi dzieciōm darki.
Roz za czas sie mu zdarzi prziniyś ôszkrabiny.
Dyć tego, co sam łaziōł, już za dwie godziny
Milicyjo wiōdła, bo w miechu, zamias paczki,
Inksze rzeczy trzimoł: pultoki, kury kaczki…
Jak tak dalij pudzie, to jo chyba przestana
Richtig wierzić, ludzie, w takigo hampelmana.
Starka tyż wierzili, że ôn je taki świynty,
Pod wiela im niy wyniōs z byfyja pōł rynty.