Ô brzōzce

Brzōzko bezlistno, jesiynnōm porōm,
co wiater cie ôbroł ze twojij zielyni,
zostałaś samotno, z siwōm swojōm skōrōm.
Jedynie myśl dobro, że twōj los sie zmiyni,
przi życiu cie trzimie i pozwolo przetrwać.
Lepszego czasu koże ôczekować,
aż zaś zima minie, przidzie trocha ciepła,
na krōlowo lasa zaś sie bydōm dziwać.