Ô brzimie

Człowieku zmynczōny,
Siednij se tu przi mie,
Z jegeł sebleczōnym,
Starym, biydnym brzimie.

Jak dycko przed zimōm
Jegły mi ôpadły,
I choćby pierzina
Na trowa se siadły.

Korzynie ôchrōniōm,
A jak zima minie,
Brzim zaś bydzie wōnioł
Zielōny, w dolinie.