Nudelzupa

Skryncōm w prawo na moście, śpiychōm sie z kościoła,
Bo bydzie już na stole nudelzupa stoła.
Mama dycko na siōdmo do kościoła chodzi,
Woli iś, jak je chłōdno, niy tak, jak my, młodzi,
My, biyda mōmy zdōnżyć i na jedynosto.
Tōż, teraz już piluja: kole mostu prosto,
Ôd Stazyje chałupa mijōm zadyszały.
Po prawyj je stodoła, przi nij stowek mały,
A dalij ôd Marszolika stoji z cegły dōm,
A z drugij strōny zegrōdka. Tyż jōm dobrze znōm,
Bo dycko piykne kwiotka, a wyplete grzōndki
Widać u Haliny. Dycko ôd nij sam dōmbki
Na kerchōw bierymy. Dalij już ôd Janaski
Idymy bez place i za dōmym terazki
W lewo drōga wraco. Piynćdziesiōnt metrōw potym
W prawo zakrynt ôstry, przed Chmiylorzowym płotym.
Tam kōnsek, pod loskym, widza gōrka doś wielko,
To tyż jednym ôkym już w tamta strōna zerkōm,
Ale widza yno kupa kurzu z kōmina.
Tam je moja chałupa, moja Grabowina.
Dyć jeszcze trza iś trocha, (a teraz mōm z gōrki).
Minōł żech przikopa, je żech kole Pakurki.
I już zaroz po lewej bydzie wiōdła miedzka,
Znōm jōm przeca dobrze, bo dycko już ôd dziecka
Pora razy dziynnie chodza niōm, tam a nazod.
Miedzka miyndzy łōnka, a losek mie wprowadzo,
Zaczyno sie piōnć pod gōrka. A łōnka nasza,
Co siano dycko z mamōm muszymy przewracać,
Je tam na beszōngu, po lewej na barzołach.
Ze zadku widok sie rozciōngo: kościōł, szkoła.
Przed wojnōm już stoła. Dyć niy ô tym chca godać,
Bo dalij mōm pod gōrka, tōż tympa trza dodać.
A teraz ida miedzkōm już kole Jorgusia,
Na prawo, pora metrōw i już żech je u sia.
Możno kedyś pokoża Wōm tyż drōga inno,
Dzisio leca, bo zupa byda mioł durch zimno.