Nowiny

Już żech sie prawie cały maluchym przekludziōł.
Trza zaś jako prziwyknyć ku tym nowym ludziōm.
Jeszcze żech na chwila pojechoł yno dzisio
Po mojigo przociela. Teraz bydzie Misio
Tyż mioł nowo buda, chocioż tela na starość
Dobrego go czeko. Ni ma leko ôd zaroz
Na nowe przibadać. Piszczy, szczeko, a wyje.
Dyć i pies sie ze swojim starym kōntym zżyje.
A sam taki zmiany. Tam po polach, a lasach
Mōg lotać zdyszany, a sam yno roz za czas
Je na plac wypuszczany, a trza go kludzić
Wszyndzi na posku, bo tela sam je tych ludzi.
To je normalnie inkszy świat, choćby dziyń, a noc.
Niy poradzi pies sam spać i ni ma sie co śmioć.
Ôn tyż mioł swoji gniozdo i znajōme strōny,
Wiy, co to je, możno, „przesadzać stare strōmy”.
Tak to sie nōm kōńczy ta staro Grabowina.
A nowo historyjo trwo już na Nowinach.
Jak człowiek je młody, musi przeżyć te zmiany.
Dyć mie już resztki wody kapiōm z tej giskany,
Tōż pożegnanio prziszła tyż nojwyższo pora.
Rod żech je, żech tych „Nowin” mōg pokozać pora.