Nimy

Mōmy sam w Grabowinie gōrki, a doliny,
Mōmy pola, a losek, kaj sie sztyjc gōniymy.
Mōmy lina na strōmie, kaj sie idzie huśtać.
Ale wczora nas „nimy” stōnd pogōniōł już zaś.
Wyskoczōł zza strōma, a kijym nōm tak groziōł.
Dyć niy wiym, za farōna, ô co chłopu chodzi,
Bo godać niy poradzi. Domyślōm sie chyba,
Kej mu keryś kamiyniym wyszklōł w ôknie szyba.
To były Jōnkowioki! Pewny żech je tego,
Bo synki z Radzijowa niy robiōm nic złego.
Na drōdze je granica, dyć niy trza paszportu,
Tōż co chwila tak leca tam ku nim dlo szportu.
Ôni tyż przichodzōm sam do Grabowiny.
Do kupy we zandgrubie sie w piosku bawiymy.
Dyć niyroz sie zdarzi, dać kerymu po pysku.
Ale za co, czymu? Bo w Jōnkowicach miyszko.
Dyć teraz trza dać pozōr, niy wychodzić na dwōr,
Aż cie te gizdy jedne w kōncie niy dopadnōm.
Zaś to wartko minie, zaroz sie pogodzymy,
A już zaś w Grabowinie fojery polymy.
Widzisz te dwie sośniczki, tam hań na polanie?
W fuzbal dycko grōmy, a strzylōmy na nie.
Postawili mie w budzie, dyć bierōm mie diosi,
Bo sie normalnie, ludzie, niy idzie doprosić,
Coby mi padali, kerzi to sōm ci moji?
Człowiek sie sam poci, tak dwoji, a troji,
A wszyscy strzylajōm, a walōm z kożdej strōny.
Ôni tukej niy majōm wogōle ôbrōny.
Zostawiyli mie sam normalnie samego,
I zaczli grać tyn fuzbal wszycy na jednego.
Dziepiyro mi w dōma wytłōmaczyła mama,
Że grali my fuzbal taki na jedna brama.