Nawrōcyni Ślōnzoka

Klynkōm sam przed Tobōm, a pochylōm głowa,
Jak syn marnotrawny, po latach tułaczki.
Wybocz, Ślōnsko Matko, przijmij mie ôd nowa,
Przitul mie do siebie, wytrzij z lica płaczki.

Choć niyroz tak było, żech sie Ciebie zaprzōł,
We szkole, w robocie, jak Pōnbōczka Pieter,
Choć godać żech przestoł, a „mówić” żech zaczōn,
Tyś je moja Matka i przajesz mi przecież.

Niy mioł żech ôdwagi ô Cia sie upōmnieć,
Jak Cie ôpluwali, chcieli wiara złōmać.
Choć byłaś schowano, niy mōg żech zapōmnieć,
Czuł żech Cie we sercu, trzimoł żech Cie w dōma.

Przichodza z pokorōm, bo wiym, że wyboczysz.
Choć żech człowiek słaby, a niyroz żech zgrzeszōł,
W kōńcu żech zrozumioł, przejrzoł żech na ôczy,
Wracōm sam do Ciebie, a szukōm pōmocy.