Nasza prziroda

Musza ci pedzieć, ty nasza ślōnsko przirodo:
Jak cie yno spōmnia, to czuja sie tak młodo,
Choćbych sie wczora urodziōł. Yno bych chodziōł
Po tych lasach, łōnkach i polach… Bardzij wola
W niedziela do lasa pojechać se na kole,
Niż w dōma sie ôbjodać przi świōntecznym stole.
Tam szumiōm strōmy: świyrki, brzozy i brzimy.
Tak fajnie wōniajōm. A te dymby ôlbrzimy
Ciynia trocha dajōm. Tak se siedna, zamyśla,
Wiersz ułoża w głowie, kery Wōm potym wyśla.
Tak fajnie, słowo po słowie, mi sie to skłodo,
Jak słōchōm tych ptokōw i siedza se nad wodōm.
Niy ma lepszego miejsca ôd tych naszych lasōw,
Kaj idzie se ôddychnyć, jak mosz chwila czasu,
Czy to na wiosna, bez lato, czy zima. Niy ma
Tu rōżnice, bo kto przirodzie naszej przaje,
Tyn kołym, czy na nartach zrobi se trzi raje,
Świyżym luftym dychnie, we wieczōr, abo z rana.
Na dzisio styknie. Biercie przikład z Fojermana