Nasza godka

Jak jo bōł jeszcze mały,
Chodziōł żech w krōtkich galotkach,
To słōchoł żech ôd mamy
Ta nasza, ślōnsko godka.

Jak poszoł żech do szkoły,
To sie to fest zmiyniyło,
Bo tam były rechtory
I tam „się tylko mówiło”.

Jak yno sie kerymu
Przipadkowo coś wymkło,
Powiedzioł po naszymu,
To słyszoł: „nie mów tak brzydko”.

Jo tego niy rozumioł,
Ô co w tym wszyskim chodzi
I pojōnć jo niy umioł,
Czamu godani szkodzi?

Tata mi padoł: z czasym
Wszysko sōm zrozumisz,
Czamu tyj godki naszyj
W szkole używać niy umisz.

I tak jo zaczōn mówić,
Ładnie pisać i czytać.
Poszoł jo miyndzy ludzi,
Ô godka jo przestoł pytać.

W dōma sie godało,
W pracy się mówiło.
Tak sie to kulało
I wszyskim dobrze było.

Aż kedyś jo zrozumioł,
Ô co w tym wszyskim chodzi:
Jo godać jeszcze umioł,
Ale ci nasi młodzi?

Tako to była cynzura,
Zrobiyła dużo szkody,
Bo jak zabijesz kultura,
To ginōm tyż narody.

Ślōnsk z tego ôd lot słynie,
Że mimo wojyn, powstań,
Ôn nigdy niy zaginie,
Jak niy zaginie godka.

Nastały nowe czasy
I w kōńcu wolność mōmy.
Uczcie sie godki naszyj.
My starzi jōm jeszcze znōmy…