Na sōnkach w Potoku

Dzisio na wuefie idymy do Potoka.
Kery mo swoji narty, bydzie mōg poskokać,
A inksi ze sōnkami bydōm jeździć z gōrki.
Wuef w piōntyj klasie mōmy dycko we wtorki,
Dwie godziny, do kupy z szōstōm klasōm praje.
Sale gimnastycznej ni mōmy tukej wcale,
Tōż cofiymy stołki, a na madracach dycki
Robiymy koziołki, a jakiś koperytki.
Dzisiej mōmy świynto, kej rechtōr sie nōm zgodziōł,
Że aż kajś do Potoka bydzie z nami chodziōł.
Tam sie idzie daleko, kole sztwierć godziny,
Pōł lekcje nōm ucieko, niż piechty zōndymy,
Bezto rechtōr nōm niy chce za czynsto sie zgodzić,
Coby my do Potoka mieli wiyncyj chodzić.
Bez lato na Szybiku w fuzbal dycko grōmy,
Bo przi szkole szpilplacu tyż przeca ni mōmy.
Jo tam z tym fuzbalym niy za bardzo poradza,
Wola zostać na bance, coby niy zawadzać.
Możno bych tam i niy szoł na tyn wuef wcale,
Dwie lekcje skirz tego wziōn bych se bule, ale
Rechtōr sie już kapnōł, co sie to z nami dzieje,
Kerego na tym łapnōł, postawiōł bōmele.
Dyć dzisio przeca żodyn niy bydzie uciekoł,
Kej kożdy już ôd wczora na te sōnki czekoł.
Nartōw w piōntyj klasie ni mo sam jeszcze żodyn,
Z sōnek radować trza sie, kej człowiek je młody.
Zjyżdżōmy z tyj gōrki, na sōm dōł ku przikopie,
A potym za sznōrki i zaś sie nazod kopie
Kożdy ku wiyrchu. Nikerzi lecōm tam kalup,
Kery piyrszy zjedzie. A czy jo sam ludzie zgup,
Żebych lotoł na kaca? Jo sam prziszoł po to,
Coby roz za czas na sōnkach sjechać w Potoku.
Bo musicie wiedzieć, że w Radzijowie to tu
Je nojwiynkszo gōrka sam w ôkolicy chyba.
Chocioż prowda pedzieć, zakłodoł sie niy byda,
Bo inkszyj gōrki niy znóm, yno ta na łōnce.
Dyć, co to je za gōrka na łōnce, przestōńcie.
Jeszcze człowiek niy ruszy, a już je na dole,
Sam to kole sto metrōw mo całe te pole.
Je żech już na wiyrchu i widza, że tam z boku
Je tako piykno skocznia, do nartōw, do skokōw,
Tōż coś mi poświyciło na ta skocznia jechać.
Jak by sie tam skoczyło, to bydzie uciecha.
I już na dōł gzuja i sōnki trzimia w gości,
I już, jak Fortuna, bija rekord dłōgości.
Wiyncyj jak dziesiynć metrōw przelecioł żech w lufcie.
Dyć, bez „telemarka” wyrżnōł żech rziciōm tu w te
Sztachety z siedzynio. Ône sie roztrzaskały,
I yno rułki prōzne ze sōnek zostały.
Przi tym wypadku, (niyszczynścia do pory chodzōm),
Tōż mie po całym zadku drzizgi z drzewa bodōm.
Zostoł żech bohaterym, choć niy u rechtora,
Ôn niy chcioł afery, uznoł, że kōńczyć pora
Te całe widowisko, te nasze zawody,
Co jeszcze inkszy keryś niy zrobi se szkody.
Dyć jako mōm teraz przelyź i niy dać sie znać,
Że mie te drzizgi tam w rzici niy chcōm przestać rzgać.
Tōż gupio sie śmieja, przeca sie im niy prziznōm,
Co mi to dolygo, bo bych już ôd tych gizdōw
Niy mioł życio z tego. Brata zaś trza przekupić,
A mlyczno szekukada musioł żech mu kupić,
Coby mi wszyski drzizgi powyciōngoł jegłōm.
A drugo, coby potym cicho z pyskym siedzioł.