Na przimo

Idzie chłop bez pole,
Dudōm mo dwie mile,
Koło, idzie kole,
W rzici trzi prōmile.
Chcioł ruszyć spod szynku,
Dyć niy trwało chwile,
Jak go cylli: – synku,
Dowej sam wyntile!
Tōż idzie na przimo,
Bo choć je na kole,
Luftu w kecie niy mo
I idzie bez pole.
Jaki z tego morał?
Jak by niy bōł trōmba,
Mioł by drugo pora,
A w taszy luftplōmpa.