Na pryczy

Na starej pryczy, pod dziurawōm dekōm,
Cichutko dyszy i na kōniec czeko.
Na lyki niy styko, z losym pogodzōno,
Na nic niy narzyko i czeko, aż skōno.
Żodyn niy chce pōmōc i ulżyć w boleści.
Niy mo ani dōmu. Łōżko sie niy zmieści?
Już jōm wyciepali, już je niypotrzebno.
Pod most jōm ôddali. Powiedzieć trza jedno:
Niy styknie udować, że ô nia walczymy,
Niy liczōm sie słowa, a jedynie czyny.
Niy styknōm kamelki, potrzebne zastrzyki.
Problym je za wielki na ziołowe lyki.
Mōmy jeszcze czas zaczōnć te lyczyni,
Ale kożdy z nas musi trocha zmiynić.
To ôd nas zależy, co jōm jeszcze spotko.
Na pryczy tak leżysz, nasza ślónsko godko.