Na magistra

Wziyna starka starzika, a starzik wziōn kryka
I zaczōn za starkōm pōmału kusztykać.
Trocha im je gupio i bolōm ich kości,
Dyć ôni w tej grupie sōm przeca najmłodsi.
Choć grōmada wnukōw w dōma na nich czeko
I chocioż z naukōm niy ma już tak leko,
Hefty wyciōngajōm, a całe wieczory
Do łepy wkuwajōm, co kożōm rechtory.
Tak sie to człowieku dzieje na tym świecie,
Do trzecigo wieku na uniwersytecie.
Tam na stare lata poszli do tej szule,
Bo chcōm ze magistrym legnyć se we trule.