Na hołdzie

Dzisio żech sie wybroł na hołda wōngli zbiyrać.
Przeca jo bych tam z tatōm mōg tak dziynnie tyrać,
Ale mi niy dajōm. Jak te kolyby bulōm,
To tata godajōm, że mie to może przitrzaś.
Dzisio mi dali tata tam ze sobōm iś zaś,
Ale musza tak siedzieć cały czas na boku,
Coby mie tam sztyjc mieli tata na widoku.
Dyć dobre je i to, że sie moga podziwać.
Niy ruszōm sie, bo mogōm zaś taty sprzezywać,
Że dziecka na hołda biere. Przeca bezmała
To je zabrōniōne. Tabula sam wisiała,
Że niy wolno wchodzić, dyć sie downo straciyła.
Możno już je na złōmie, bo zieleźno była?
Prowda pedzieć, trocha je strach, jak wozy bulōm.
Sōm wielki, jak chałupa. Jo wcale niy fulōm!
Jak sie wysuje berga tak w tym wagōnie,
To te chłopy tak skoczōm, a chytajōm grōnie,
Kery bydzie piyrszy. Pora sztikōw – koszyk fol.
Tōż kalup tam na kupka i nazod chłopie wol,
Bo drugi wōz bulōm. Kolyby już wysute,
Pojechały nazod, teraz spych musi tu te
Kupki bergi przeciś, zrobić miejsce na nowo,
Bo za jako godzina zaś sam ciuchcia stowo.
Kopoczkami grzebiōm, pod spycha praje lezōm,
Resztki wōnglo wybrać. Mie sie już trocha mierznie.
Hned pojadymy chyba, yno tata weźnie
Dwa koszyki wōnglo i nasuje do miecha,
A powiezie na kole. Jo tyż mōm uciecha,
Bo moga pōmōc ciś. Ale przeca jadymy
Bez Gynsi Rynek, bo prosto niy wycisnymy,
Tako je ta gōra. Na dōł sie fajnie kulo,
Dyć nazod to by i kōń bōł fōra pobulōł.
Przijechali my du dōm, prawie ku połedniu,
A tata, ledwa yno ku ôbiedzie siednōm,
Słyszōm, jak tam na szybie trzasko, bulōm wozy.
Tōż talyrz ôdstawiōł, bo se tak rozwożōł,
Że to je jedyno ôkazyjo dlō niego,
Bo wszyski chłopy w dōma przi ôbiedzie siedzōm.
Porwoł z szopy koło i wartko z gōrki jedzie.
We wieczōr bydzie siedzioł przi zimnym ôbiedzie,
Ale bydzie rod, że choć teraz jy dziepiyro,
To za jedyn roz aż dziesiynć cyntōw nazbiyroł,
Bo bōł sōm na hołdzie. Jeszcze tak ze dwa – trzi dni
I możno jako graczka we sklepie kupiōm mi,
Jak wōngli sprzedajōm. Kupiec już downo czeko.
Nazbiyrać tōna wōnglo ni ma wcale leko.
Jedni wōngel zbiyrajōm i majōm robota,
Dyś jo tyż sam znōm takigo jednego chłopa,
Co mu skuli tej hołdy zniszczyli chałupa.
Niydowno po placu kury lotały mu tam
Barany, a kozy pasły sie kajś na łōnce.
Dyć stykło niy dłōgo, możno ze dwa miesiōnce,
Jak woda sie dźwigła i plac chłopu zaloło.
Chałupa w pojstrzodku, a stowek naokoło.
Chłop tam jeszcze miyszko, dyć już na gōrze yno,
Bo izby na dołe ôd wody mu ôdciyno.
Jo jeszcze pamiyntōm, jak tam była dolina,
A ludzie mōgli krowy tam na łōnkach trzimać.
A teraz je tam widok, choćby na miesiōnczku:
Wszysko hołda zasuwo, tak kōnsek po kōnsku…
A czego niy zasujōm, to zaleje woda.
Jak mie tego Kelowca sam je, ludzie, szkoda.
Jak sam było piyknie, jak se to wszysko spōmnia.
Dyć jo nigdy, a nigdy tego niy zapōmnia.
Ani mi tak te graczki niy sōm zocne jakoś,
Jak widza wiela chałup zaś zaloło latoś.