Na chwila

Czy bez zima, czy bez lato,
Czasu niy ma nigdy na to,
Coby siednyć se kaj z boku,
Pospōminać choć roz w roku,

Ô tych, co już przeminyli.
Miana możno jeszcze znōmy,
Ôni sam przed nami żyli,
Dyć, czy ô nich pamiyntōmy?

Idōm praje Świynte Gody,
Tōż trza siednyć se przi stole,
A wyciōngnyć ze szuflody
Stary albōm, aż go mole

Niy zeżerōm do ôstatka.
Przijrzij sie tym żōłtym szkartkōm,
Tam starziki, ôjciec, matka.
Czas ucieko nōm tak wartko.

Wiela go ôstało jeszcze?
Miesiōnc, tydziyń, pora lot?
Czy je słōńce, czy śniyg z deszczym,
Kożdej chwili trza być rod.