Mucha

Mucha jegła we hasioku znodła,
Zaruściało, staro, po ôsie,
Uradowano zaroz rzo sie,
Bo teroz ôna bydzie bōś mōgła.

Widzi z daleka – krowa sie pasie,
Tōż leci wartko, coby jōm żgnyć,
A niy wiy kedy, boroka, dyć
Już yno masny flek je w marasie.

Fliga bez życio, jegła skrziwiōno,
Tak sie skōńczyła jeja prōba.
Dyć to niy mōgło sie przeca udać,

Żodyn w życiu ôsy niy przekōno:
Choćby miała i jegła nowo,
Mucha niy wiy, jak sie szpryce dowo.