Mrowiec a sznyjman
Chcioł se roz mrowiec ulepić sznyjmana,
A wyrychtować w nim chałupa,
Tōż zaczōn znosić śniyg ôd rana
Na jedna wielko śniegowo kupa.
Dyć tak bezmała kole połednia
Bōł już festy zmochany,
Tōż uznoł: – Chwila na śniegu siedna,
A se rozwoża te swoji plany.
Pazury marznōm ôkropnie,
W uszy je zima, szczypie po nosie.
Dyć, niech to wszystko gynś kopnie.
Cołko robota darymno zdo sie.
Tōż uznoł tak na kōńcu:
- Ida miyszkać do ziymie!
Sznyjman hned staji na słōńcu,
A mrowiec w mrowisku drzimie.