Mrowiec a lupa

Wybroł sie mrowiec do ôkulisty.
Powōd bōł ôczywisty,
Bo bōł ôn trocha ślepy,
A rod czytoł gazety.
Chcioł sie borok dowiedzieć,
Co sie dzieje na świecie,
I ksiōnżek czytać niy widzi,
Jak tak we wieczōr siedzi
Przi stole we mrowisku.
Dochtōr ôbadoł wszyjsko,
A doł mrowcowi lupa.
Przi tymu padoł mu tak:
-Jak bez nia wejzdrzi kery,
To srogsze bydōm litery.
Mrowiec sie uradowoł,
Co bydzie mioł lupa nowo,
A kalup dudōm depce,
Bo ôczy bydzie mioł lepsze.
Aż wejzdrzoł bez nia praje:
-Dyć to sōm Himalaje!
Niy poznoł swojij chałupy,
Skuli tej diosij lupy.
Wszysko je taki srogi,
A mrowca bolōm już nogi,
Jak tak po świecie sie smyko.
Ze lupōm tyż niy ma leko,
Tōż prziszło mu do łepy,
Że lepszy mōg ôstać ślepy