Mrowiec

Wybroł sie mrowiec kajś w rajza, na ponć,
Dyć ôn tak po prowdzie niy wiy, kaj chce dońś,
Padoł mi na ucho, że przed sia tak pudzie,
A bydzie sztyjc szukoł, kaj sōm dobrzi ludzie.
Tam se wybuduje te swoji mrowisko
I na stare lata tam z nimi zamiyszko.
Dyć ôn kole ciebie może tyż iś przeca,
Mały niywidoczny, z kajsterkōm na plecach.
Może już sam prziszoł? Tōż przihamuj czasym,
Żebyś go niy zmiyszoł strzewikym z marasym.