Chcioł bych Wōm tyż ôpowiedzieć ô mojich trefach z Najwiynkszym z Polokōw, jakigo żech znoł, to je z Naszym Papiyżym - Janym Pawłym II.
Wszyski te nasze trefy były trzi. Dwa razy Ôn przijechoł nas nawiydzić, a roz tyż jo se padoł, że musza go tam ôdwiydzić w tym Watykanie, żeby Mu tyż niy było żol, tak samymu, daleko od tej Polski i tych Jego Wadowic, a tych Tatrōw.
Piyrszy roz, jak my sie trefiyli, to było w Katowicach na lotnisku Muchowiec. Bōł to rok 1983, świyżo po stanie wojynnym. Jo bōł wtedy na kursie ze szkoły zawodowej w Piotrkowie Trybunalskim, cołki miesiōnc czyrwiec. Na niedziela pojechali my z kolegōm dudōm, do Rybnika, a w pyndziałek mieli my zaś być na kursie. Ale my sie zgodali, że takij ôkazyje już niy bydzie i muszymy po drōdze ôdwiydzić tego Naszego Papiyża. Jo załatwiōł bilety w kościele (mōm jedyn do dzisiej: Sektor G 1, 20 czyrwiec 1983, godz 15.30).
W pyndziałek, 20 czyrwca, wczas rano pojechali my cugym z Rybnika do Katowic. Niy było to wcale leko, bo w tym dniu pōł Polski tam jechało, prask bōł ôgrōmny, ale jakoś sie udało nōm dojechać. W Katowicach na banhowie, zamias jechać dalij do Piotrkowa, poszli my na tyn Muchowiec. Trefić niy było problymu, bo ludzie sami nas tam zakludziyli całōm grōmadōm.
Po drōdze było wszyndzi pełno Milicyje. Pamiyntōm, że już na banhowie taki jedyn szukoł, czy niy mōm w kapsach jakij bōmby takim wykrywaczym. Jak mi przejechoł koło tej kapsy, a zawyrczało, to ze strachu upuściōł żech z rynki bojtel nelōnowy, co mioł żech tam jedzynie, picie. W bojtlu tym mioł żech tyż nōż do mazanio chleba. Milicjant ôbejrzoł go i mi ôddoł. Musioł być fest tympy. (yno kto?). Zaczōn sie yno pytać, co mi tak w tych kapsach wyrczy. A skōnd jo mioł wiedzieć. Szukōm w kapsie i widza, że mōm tam klucze z chałupy. To ône narobiyły tela butlu. Milicjant puściōł mie dalij, bo wtedy jeszcze niy słyszało sie tela ô tych terrorystach, tōż widać niy wydoł żech mu sie podyjrzany.
Jak żech już spōmnioł z banhowa poszli my z ludziami prosto na te lotnisko. Było możno koło 10 rano, a Papiyż mioł być o 15.30. Na lotnisku tyż jeszcze pora razy sprawdzali nas, ale jakoś my przeszli te kōntrole. Mieli my miejsce doś daleko ôd ołtorza, ale przi samej drōdze, kaj Papiyż przejyżdżał miyndzy tymi sektorami, a witoł wszyskich. My stoli jaki 2-3 metry ôd tego Jego papamobila.
Ale niż jeszcze tyn Papiyż przijechoł minyło pora godzin, a w miyndzyczasie przeszła nad Katowicami tako ulicha, co jo zaś downo niy widzioł. Trowniki zmiyniyły sie we stawy, a po przynściu tych tysiyncy ludzi zostało yno gliny pod kostki.
Musza sie prziznać, że niy doczkali my wtedy do kōńca msze. Przed kōńcym poszli my zaś na cug, a pojechali my do tego Piotrkowa, kaj my dojechali niyskoro we wieczōr, a niy chcieli nas wpuścić do internatu. Niy dziwia im sie, jak nas zejrzeli: pod kostki we glinie, cali mokrzi, jak utopki. Tak to skończōł sie mōj piyrszy tref z Papiyżym.
Drugi roz trefiyli my sie w Rzymie. Było jakoś tak 24 kwiytnia 1994 roku. Była niedziela. Pojechali my tam z roboty na pōnć. Tref bōł w Sali Klemyntyńskij w Watykanie. Było tam pora grupōw z Polski, a miyndzy nimi my - strażacy. Było to kole 7 we wieczor, Papiyż prziszoł, porzykali my za Polsko, św Wojciecha, bo prawie były imiyniny Wojciecha, patrōna Polski. Potym Ôjciec Świynty podchodziōł do kożdej grupy ôsobno, a godoł z nami. Z kożdōm grupōm porobiyli tyż zdjyncia. Cało ta audiyncyjo twała jaki pōł godziny. W czasie tego trefu bōł żech najdłōżyj przi naszymu Papiyżowi tak blisko. Dostali my ôd Ôjca Świyntego po rōżańcu, co go mōm w dōma do dzisiej.
Niy byda tu ôpowiadoł ô inkszych ciekawostkach z Włochōw, ô San Marino, Mōnte Casino, a inkszych miejscach, bo na to możno przidzie czas inkszy roz.
Powiym Wōm yno, że po drōdze nazod z Rzymu, na granicy włosko-austryjockij dowiedzieli my sie, że Papiyż złōmoł se noga. Tak to my go żałowali, ale radowali my sie, że mōgli my sie z Nim trefić, bo potym bez dłōgi tydnie niy było zaś tych audiyncyjōw wcale.
Trzeci, a ôstatni roz trefiyli my sie z Janym Pawłym II najbliżyj ôd mojigo Rybnika, we Glywicach, w 1999 roku. Było to wtedy, co to "mioł przijechać i niy przijechoł, a potym zaś niy mioł przijechać, a przijechoł". Pamiyntocie?
Jo wcale niy planował jechać na tyn tref. Niy mioł żech ani biletōw, ani wolnego z roboty. Papiyż mioł być w Glywicach 15 czyrwca 1999, ale sie rozchorowoł, a zostoł we Krakowie. Na drugi dziyń bōł we Sosnowcu, a we wieczōr padali w telewizorze, że rano możno na krōtko ôdwiydzi te Glywice. Jo bōł wtedy w robocie i tak na wartko, bez zastanowiynio po szychcie ô 8 rano pojechoł żech do tych Glywic. Takich, jak jo było wiyncyj, bo coś koło dwiesta piynćdziesiōnt tysiyncy, jak dobrze pamiynca. Niy powiym, żech wtedy widzioł Papiyża, raczyj yno żech Go słyszoł. Jan Paweł II siedzioł yno na trōnie kole helikoptera, a niy było mowy, żeby co widzieć z daleka. Słyszoł żech yno, jak godoł, że sie raduje, że mu Ślōnzoki wyboczyły, że musiały na Niego tak dłōgo czekać.
Z tego trefu tyż mōm bilet w dōma. Chocioż wtedy niy planowoł żech być na tym trefie, ale udało sie go dostać, tōż pamiōntka je (sektor E2, dziyń 15 czyrwca 1999 ).
To bōł trzeci a ôstatni mōj tref z Naszym Papiyżym.
Takim mojim cichym marzyniym je, trefić go jeszcze dwa razy: roz we Watykanie przi Jego grobie, a drugi roz tam na wiyrchu kedyś, u Pōnbōczka. Mysla, że trefiymy sie tam wszyjscy razym, czego Wōm a sobie życza.
