Mōj cały świat

Piykno nasza Ziymnio Ślōnsko, piykne nasze krajobrazy,
Przed ôczy mi stowosz dycko, ziymio, wiela razy
Stōnd sie kōnsek dalij rusza. Zaroz ô Cia myśleć musza,
Choćbych niy chcioł. Jo je przeca twoji dziecko.
Sam żech miyszkoł telki lata. Dziynnie żech sie dziwoł na ta
Staro hołda wele gruby, co nad lasym tam wystowo.
Jak podziwōm sie w ta strōna, mie sie zdowo,
Choćby sie miyniyła ôna w wielki kōnsek Himalajōw.
Te wielki grubski kōminy, co za hołdōm wystowajōm,
Ôświytlōne w nocy światłym, wyglōndajōm ône dlō mie,
Jak janiczki siedzōm na tym wielkim, betōngowym strōmie.
Wszyjsko widza, tak jak w bojce, ôkym ciepna lecy kandy,
Tam po lewej, na ta gōrka, jo w nij widza zaroz Andy.
A przikopa kole płota, co sie kaczki w nij czochrajōm,
Kaj puszczali my se statki, abo raki sie chytało,
Ôna dō mie je dycko Nilym, kaj miyszkajōm krokodyle.
W lecie, w hucie, nad nia łaża, biera z chałpy staro deka,
Na łōnce mōm swoja plaża, niy trza na Hawaje jechać.
Kto na Ślōnsku sie urodziōł i przesiōnknōł grubskim luftym,
Tymu niy trza jechać w świat, bo ôn widzi dycko tu, w tym
Miejscu pympek świata. Sam żōł starzik, sam żōł tata,
Jo tyż chca na Ślōnsku żyć. Kaj bych mioł na stare lata
Stōnd wyjechać? Dyć sam mōm mōj kōnsek świata.