Młotek a majzel

Grabowino moja, cudowno, choćby w bojce.
To sam, już kedyś downo, postawiły Ôjce
Chałupa murowano. Dach ze karasolym.
Pod lasym, nad dolinōm, ôtoczōno polym.
Kōnsek dalij rzyczka, na Waldwizie pod mostym.
Dyć widok tyn tak piykny, prawdziwy, tak prosty,
Do dzisiej kajś w pamiynci głymboko je skryty,
Choćby młotkym, a majzlym bōł w sercu wyryty.
Dyć niyroz przi klupaniu w palec człowiek chyci,
Niy taki kolorowe je te nasze życi,
To przeca, to, co w sercu, tego niy wytargosz.
Choćbyś tym młotkym walōł, staroł sie tak bardzo,
To pryndzyj ci tyn majzel przidzie, człeku, stympić,
Niż spōmniynia z dzieciństwa wyciepać z pamiynci.